Dar od Boga

Wszyscy doskonale wiemy, w jakiej kolejności Bóg stwarzał wszechświat. Wiemy też, że na końcu powołał do istnienia praojca ludzkości – Adama. Gruziński rzeczownik ‘adamiani’ oznacza ‘człowieka – istotę ludzką’, a przymiotnik ‘adamianuri’ znaczy tyle, co ‘człowieczy, ludzki’. W tradycji gruzińskiej zapisała się pewna legenda. Otóż gdy Bóg ulepił z gliny Adama, ten – przeszedłszy się nieco po rajskim ogrodzie – poczuł się samotny. Poprosił zatem Pana, aby ponownie wziął w swe ręce glinę i uformował dla niego kobietę. W ten sposób Bóg powołał do istnienia Ewę. Po ukształtowaniu Pierwszych Rodziców została Mu w ręku jeszcze odrobina gliny. Adam i Ewa poprosili Stwórcę, aby z tej resztki uformował dla nich szczęście. Pan Bóg zmartwił się, bo sam nie wiedział dokładnie, jak ono wygląda. Glinę oddał zatem Adamowi i Ewie, polecając: – Sami ulepcie swoje szczęście. Od tamtej pory każdy z nas własne szczęście kształtuje sam. Wznieśmy więc toast za szczęście, które spoczywa w naszych własnych rękach. I niech nam tu obecnym, naszym krewnym i bliskim tego szczęścia nigdy nie zabraknie – w domu, w sercu i w duszy!